فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٦٢ - دنباله كلام در شرح الاسم بودن تعاريفى كه براى وجود نمودهاند

تجزيه و تركيب‌

مفهومه: مضاف و مضاف اليه، مبتداء.

من: حرف جارّ.

أعرف: مضاف و مجرور به « من » متعلّق است به استقرّ و خبر براى‌

مفهومه مى‌باشد.

الاشياء: مضاف اليه.

واو: عاطفه.

كنهه: مضاف و مضاف اليه، مبتداء، معطوف است بر « مفهومه » .

في: حرف جارّ.

غاية: مجرور به « فى » متعلّق است به استقرّ و مضاف و خبر براى‌

« كهنه » مى‌باشد.

الخفاء: مضاف اليه.

ترجمه: مفهوم و معناى وجود از تمام اشياء روشن‌تر است و حقيقتش در نهايت‌

پنهانى است.

شرح عربى: مفهومه، اى مفهوم الوجود، من اعرف الاشياء و كنهه، و هو الحقيقة

البسيطة النّوريّة الّتى حيثيّة ذاتها حيثيّة الاباء عن العدم و منشايّة الآثار

و الّتى ذلك المفهوم البديهىّ عنوانه، فى غاية الخفاء.

و بهذا البيت جمع بين قول من يقول انّه بديهىّ‌اى مفهومه و قول من‌

يقول انّه لا يتصوّر اصلا اى حيقته و كنهه.

ترجمه: مفهوم وجود از معروف‌ترين اشياء و حقيقت بسيط نورى آن كه حيثيّت‌

ذاتش حيثيّت اباء داشتن از عدم و منشاء براى ثبوت آثار است و اين حقيقت كه‌

مفهوم بديهى و ضرورى ياد شده عنوان آن مى‌باشد در نهايت پنهان و ستر مى‌باشد

و بواسطه اين بيت مصنّف جمع نمود بين گفته كسانى كه مى‌گويند وجود بديهى‌