فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٤٤ - ادله مصنف(ره) بر اشتراك وجود

يا: چيزى است كه تمام چيزها را حقيقت و شيئيّت بخشيده است.

باز همان وجه سه‌گانه گذشته و اشكالات مترتّبه بر آنها اعاده مى‌شود.

شرح عربى: و مثله القول فى الصّفات:

فانّا اذا قلنا: انّه عالم او يا عالم بعنوان اجراء اسماء الحسنى فى الادعية

و الاوراد امّا ان يعنى من ينكشف لديه الشّيي، فقد جاء الاشتراك و

لوازمه، اولا فقد جاء المحذورات الاخر فعطّلوا العقول عن المعارف‌

و الاذكار الّا عن مجرّد لقلقة اللّسان.

و بالجملة، جمع ما سمعنا عن كثير من المعاصرين مغالطة من باب اشتباه‌

المفهوم بالمصداق.

ترجمه: و مثل كلام در ذات است سخن در صفات، چه آنكه ما وقتى‌

بگوئيم:

خداوند عالم است يا بعنوان اجراء اسماء الحسنى در مقام دعاء و ورد

اظهار نمائيم:

يا عالم، از آن يا معناى « من يكشف لديه الشّيئ» را مى‌فهميم كه در

اينصورت اشتراك و لوازم آن پيش مى‌آيد.

و يا اينطور نبوده كه در اينفرض محذورات و اشكالات ديگر لازم‌

مى‌آيد، پس عقول را بايد از معارف و اذكار معطّل كرده و صرفا به لقلقه زبان‌

اكتفاء كنيم.

و خلاصه كلام آنكه:

تمام آنچه را كه ما از معاصرين خود بعنوان مغالطه در كلام مى‌شنويم از

باب اشتباه و خلط مفهوم به مصداق مى‌باشد.