إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٣٢٦ - تعيين محل نزاع در مفهوم وصف

كه داخل محلّ بحث بدانيم‌ [١] و شاهدش هم همين مسأله‌اى است كه شافعيّه از آن روايت استفاده كرده‌اند.

به عبارت ديگر: اشكال ما بر فرمايش شيخ اعظم رحمه اللّه اين است كه اگر شما در قضيّه وصفيّه- و نزاع در باب مفهوم- شرط مى‌كنيد كه موضوع باقى باشد پس كلام و استظهار شافعيّه چيست و اگر مى‌فرمائيد از استظهار شافعيّه كشف مى‌كنيم كه آن فرض، جزء محلّ نزاع هست و از «فى الغنم السّائمة» حكم ابل معلوفه را استفاده مى‌كنيم- كه نه وصف تحقّق دارد و نه موصوف- پس چرا مى‌فرمائيد آنجائى كه وصف و موصوف، متساوى يا وصف، اعم باشد خارج از محلّ بحث است- نمى‌توانيم فرقى بين آن‌ها قائل شويم.

خلاصه: يا بايد آن سه مورد- حتّى مورد استظهار شافعيّه- را خارج از محلّ بحث بدانيم يا تمام موارد را جزء محلّ بحث محسوب كنيم- فرقى ندارد كه وصف، مساوى، اعم يا اخص باشد.

قوله: «فلا وجه للتّفصيل بينهما و بين ما اذا كان اخصّ من وجه فيما اذا كان الافتراق من جانب الوصف‌ [٢]».

[١]منتها محلّ نزاع، مربوط به موردى است كه نه وصف تحقّق داشته باشد و نه موصوف.

[٢]قد عبر به فى التقريرات ايضا و الظاهر انه سهو من القلم اذ اقترانه فى الابل السائمة و لا اشكال فى عدم جريان النزاع فيه من جهة الوصف و المراد ما لم يصدق عليه واحد من الموصوف و الصفة و هى الابل المعلوفة كما يشهد به استظهار جريانه من بعض الشافعية القائل بعدم الزكاة فى معلوفة الابل بمقتضى مفهوم «فى الغنم السائمة زكاة». مشكينى رحمه اللّه: ر. ك: كفاية الاصول محشى به حاشيه مرحوم مشكينى ١/ ٣٢٤.