پيامبر صلى الله عليه و آله موظف بود اين اظهارات را بپذيرد). «١»
***
٣- اطاعت در معروف
از نكته‌هاى جالبى كه از آيه فوق استفاده مى‌شود اين است: اطاعت از پيامبر صلى الله عليه و آله را مقيد به معروف كرده، با اين كه پيامبر معصوم است و هرگز امر به منكر نمى‌كند، ولى اين تعبير ممكن است به عنوان الگوئى براى تمام اوامرى باشد كه از زمامداران اسلامى صادر مى‌شود، اين اوامر در صورتى محترم و قابل اجرا است كه، با تعليمات قرآن و اصول شريعت اسلام سازگار باشد و مصداق «وَ لا يَعْصِينَكَ فِي مَعْرُوفٍ» گردد.
و چه دورند كسانى كه اوامر زمامداران را واجب الاطاعه مى‌دانند، هر چه باشد و از هر كس كه باشد، چيزى كه نه با عقل سازگار است و نه با حكم شرع و قرآن.
امير مؤمنان على عليه السلام در نامه معروفى كه به مردم «مصر» درباره فرمانروائى «مالك اشتر» نوشت، با تمام توصيف‌هاى والائى كه در مورد «مالك» فرمود، در پايان چنين گفت: فَاسْمَعُوا لَهُ وَ أَطِيعُوا أَمْرَهُ فِيما طابَقَ الْحَقَّ فَإِنَّهُ سَيْفٌ مِنْ سُيُوفِ اللَّهِ: «سخنش را بشنويد و فرمانش را در آنچه مطابق حق است اطاعت كنيد، كه او شمشيرى از شمشيرهاى خدا است». «٢»