تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٣
بودن» در توبه «نصوح» بايد جمع باشد. «١»
در اين كه: «توبه نصوح» چيست؟ تفسيرهاى زيادى براى آن ذكر كردهاند، تا آنجا كه بعضى شماره تفسيرهاى آن را بالغ بر بيست و سه تفسير دانستهاند، «٢» ولى همه اين تفسيرها تقريبا به يك حقيقت بازمىگردد، يا شاخ و برگها و شرائط مختلف توبه است.
از جمله اين كه: «توبه نصوح» آن است كه واجد چهار شرط باشد:
پشيمانى قلبى، استغفار زبانى، ترك گناه، و تصميم بر ترك در آينده.
بعضى ديگر گفتهاند: «توبه نصوح» آن است كه واجد سه شرط باشد:
ترس از اين كه پذيرفته نشود، اميد به اين كه پذيرفته شود، و ادامه اطاعت خدا.
يا اين كه: «توبه نصوح» آن است كه: گناه خود را همواره در مقابل چشم خود ببينى و از آن شرمنده باشى!
يا اين كه: «توبه نصوح» آن است كه: مظالم را به صاحبانش بازگرداند، و از مظلومين حليت بطلبد، و بر اطاعت خدا اصرار ورزد.
يا اين كه: «توبه نصوح» آن است كه: در آن سه شرط باشد: كم سخن گفتن، كم خوردن، و كم خوابيدن.
ييا اين كه: «توبه نصوح» آن است كه: توأم با چشمى گريان، و قلبى بيزار