بعضى از مفسران، احتمالات ديگرى در تفسير اين آيه داده‌اند، كه چون نامأنوس و ناموزون بود، از آن صرف‌نظر كرديم.
«وَتِين» به معنى «رگ قلب» يعنى شاهرگى است كه خون را به تمام اعضا مى‌رساند و اگر قطع شود، مرگ انسان فورا و بدون يك لحظه تأخير فرامى‌رسد، و اين سريع‌ترين مجازاتى است كه در مورد يك نفر ممكن است انجام گيرد.
بعضى نيز آن را به رگى كه قلب به آن آويزان است، يا رگى كه خون را به كبد مى‌رساند، يا رگ نخاع كه در وسط ستون فقرات قرار گرفته، تفسير كرده‌اند، ولى تفسير اول از همه صحيح‌تر به نظر مى‌رسد.
«حاجِزِين» جمع «حاجز» به معنى مانع است.
در اينجا سئوالى پيش مى‌آيد و آن اين كه: اگر هر كس دروغ بر خدا ببندد، خداوند فوراً او را مجازات و هلاك كند، بايد مدعيان دروغين نبوت همگى به سرعت نابود شوند، در حالى كه چنين نيست، و بسيارى از آنها ساليان دراز زنده مانده‌اند، و حتى آئين باطل آنها بعد از آنها نيز باقى مانده.
پاسخ اين سؤال، با توجه به يك نكته روشن مى‌شود، و آن اين كه: قرآن نمى‌گويد «هر مدعى»، بلكه مى‌گويد: اگر پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله چنين كارى كند، يعنى پيامبرى كه خدا به او معجزه داده و دلائل حقانيت او را تأئيد كرده، اگر او از طريق حق منحرف گردد، لحظه‌اى به او مهلت داده نخواهد شد، چرا كه مايه گمراهى و ضلالت مردم خواهد بود. «١»
ولى، كسى كه ادعاى باطلى مى‌كند و معجزه يا دليل روشنى بر حقانيت خويش ندارد، هيچ لازم نيست خداوند فوراً او را هلاك كند؛ چرا كه بطلان