بَيْنَهُنَّ».
پيدا است منظور از «أَمْر» در اينجا همان فرمان تكوينى خداوند در مورد تدبير اين عالم بزرگ و آسمان‌ها و زمين‌هاى هفتگانه است؛ چرا كه او پيوسته با فرمان مخصوص خود، آنها را در مسير منظمى هدايت و رهبرى مى‌كند.
در حقيقت اين آيه، شبيه آيه ٥ سوره «سجده» كه مى‌فرمايد: يُدَبِّرُ الْا مْرَ مِنَ السَّماءِ إِلَى الْا رْضِ: «او تدبير امور از آسمان به زمين مى‌كند».
به هر حال، اگر تدبير او لحظه‌اى از اين عالم برداشته شود، نظام همگى در هم مى‌ريزد، و راه فنا پيش مى‌گيرند.
و در پايان، به هدف اين آفرينش عظيم اشاره كرده، مى‌گويد: «اينها همه به خاطر آن است كه شما بدانيد خداوند بر هر چيزى توانا است و علم و آگاهى او به همه چيز احاطه دارد» «لِتَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ وَ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَحاطَ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عِلْماً».
چه تعبير جالبى كه هدف اين آفرينش عظيم را، آگاهى انسان از صفات خدا از علم و قدرت او مى‌شمرد، كه آگاهى از اين دو صفت براى تربيت انسان كافى است.
انسان، بايد بداند او بر تمام اسرار وجودش احاطه دارد، و از همه اعمالش باخبر است، و نيز بداند وعده‌هايش در زمينه معاد و رستاخيز، در زمينه پاداش و كيفر، و در زمينه وعده پيروزى مؤمنان تخلف ناپذير است.
آرى، خدائى كه چنين «علم» و «قدرتى» دارد و نظام عالم هستى را اداره مى‌كند، اگر احكامى در زمينه زندگى انسان‌ها، در رابطه با طلاق و حقوق زنان قرار داده، همگى روى حساب دقيق و متقن است.
در زمينه «هدف آفرينش» بحث مشروحى ذيل آيه ٥٦ «ذاريات»، جلد ٢٢