كانَ لَكُمْ فِيهِمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كانَ يَرْجُوا اللَّهَ وَ الْيَوْمَ الْا خِرَ». «١»
نه تنها، برائت و بيزاريشان از بت‌پرستان و خط كفر، كه، دعاهاى آنها و تقاضاهايشان در پيشگاه خدا كه نمونه‌هائى از آن در آيات قبل گذشت نيز، براى همه مسلمانان سرمشق است.
اين سرمشق، را تنها كسانى مى‌گيرند كه، دل به خدا بسته‌اند، و ايمان به مبدأ و معاد، قلبشان را روشن ساخته، و در طريق حق، به حركت در آمده‌اند.
بدون شك، اين تأسى و پيروى، نفعش قبل از هر كس، به خود مسلمانان باز مى‌گردد، لذا در پايان مى‌افزايد: «هر كس سرپيچى كند و طرح دوستى با دشمنان خدا بريزد، به خودش ضرر زده، و خداوند نيازى به او ندارد؛ چرا كه او از همگان بى‌نياز و شايسته هرگونه حمد و ستايش است» «وَ مَنْ يَتَوَلَّ فَإِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ».
زيرا طرح دوستى با دشمنان خدا، آنها را تقويت مى‌كند، و قوت آنها باعث شكست خود شما است، و اگر آنها بر شما مسلط گردند، بر صغير و كبير رحم نخواهند كرد. «٢»
***
نكته‌ها:
١- الگوهاى جاويدان