فرزندانتان شما را از ياد خدا غافل نكند» «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاتُلْهِكُمْ أَمْوالُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ».
«و آنها كه چنين كنند زيانكارانند» «وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ».
درست است كه اموال و اوّلًاد از مواهب الهى هستند، ولى، تا آنجا كه از آنها در راه خدا و براى نيل به سعادت، كمك گرفته شود، اما، اگر علاقه افراطى به آنها، سدّى در ميان انسان و خدا ايجاد كند، بزرگ‌ترين بلا محسوب مى‌شوند، و چنان كه در داستان منافقين در آيات گذشته ديديم، يكى از عوامل انحراف آنها، همين حبّ دنيا بود.
در حديثى از امام باقر عليه السلام اين معنى به روشن‌ترين وجهى ترسيم شده است، آنجا كه مى‌فرمايد: ما ذِئْبانِ ضارِيانِ فِي غَنَمٍ لَيْسَ لَها راعٍ، هذا فِي أَوَّلِها وَ هذا فِي آخِرِها بِأَسْرَعَ فِيها مِنْ حُبِّ الْمالِ وَ الشَّرَفِ فِي دِينِ الْمُؤْمِنِ:
«دو گرگ درنده در يك گله بى‌چوپان كه يكى در اول گله و ديگرى در آخر آن باشد، آن قدر ضرر نمى‌زنند، كه مال پرستى و جاه‌طلبى به دين مؤمن ضرر مى‌رسانند»! «١»
در اين كه منظور از ذكر خدا در اينجا چيست؟ مفسران احتمالات زيادى ذكر كرده‌اند:
بعضى آن را به نمازهاى پنجگانه.
و بعضى به شكر نعمت و صبر بر بلا و رضاى به قضا.
و بعضى به حج و زكات و تلاوت قرآن.
و بعضى به تمام فرائض تفسير كرده‌اند، ولى، روشن است: ذكر خدا، معنى