تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٥
١ يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْا رْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ ٢ هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْا مِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ ٣ وَ آخَرِينَ مِنْهُمْ لَمَّا يَلْحَقُوا بِهِمْ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ٤ ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ
ترجمه:
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
١- آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است همواره تسبيح خدا مىگويند، خداوندى كه مالك و حاكم است و از هر عيب و نقصى مبرا، و عزيز و حكيم است!
٢- او كسى است كه در ميان جمعيت درس نخوانده، رسولى از خودشان برانگيخت تا آياتش را بر آنها مىخواند و آنها را تزكيه مىكند و به آنان كتاب (قرآن) و حكمت مىآموزد و مسلّماً پيش از آن در گمراهى آشكارى بودند!
٣- و (همچنين) رسول است بر گروه ديگرى كه هنوز به آنها ملحق نشدهاند؛ و او عزيز و حكيم است!