اين عفو و رحمت، نسبت به همسرانى است كه، موجبات آن حادثه را فراهم كردند، كه اگر راستى توبه كنند، مشمول آن خواهند بود، يا اشاره به اين است كه، اولى‌ اين بود پيامبر صلى الله عليه و آله چنين سوگندى ياد نمى‌كرد، كارى كه احتمالًا موجب جرأت و جسارت بعضى از همسران حضرت صلى الله عليه و آله مى‌شد.
***
در آيه بعد، اضافه مى‌كند: «خداوند راه گشودن سوگندهايتان را (در اين گونه موارد) روشن ساخته است» «قَدْ فَرَضَ اللَّهُ لَكُمْ تَحِلَّةَ أَيْمانِكُمْ». «١»- «٢» به اين ترتيب كه كفاره قسم را بدهيد و خود را آزاد سازيد.
بايد توجه داشت، اگر سوگند در موردى باشد كه ترك كارى رجحان دارد، بايد به سوگند عمل كرد، شكستن آن گناه است، و كفاره دارد.
اما اگر در مواردى باشد كه ترك آن عمل، مرجوح باشد، (مانند آيه مورد بحث) در اين صورت شكستن آن جايز است، ولى براى حفظ احترام قسم، بهتر است كفاره نيز داده شود. «٣»
آنگاه، مى‌افزايد: «خداوند مولاى شما و حافظ و ياور شما است و او عليم و حكيم است» «وَ اللَّهُ مَوْلاكُمْ وَ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ».
لذا، راه نجات از اين گونه سوگندها را براى شما هموار ساخته، و طبق علم و حكمتش، مشكل را براى شما گشوده است.