و در اينجا مى‌تواند آزمون خير باشد، به اين معنى كه خدا مى‌خواهد پيامبرش را بيازمايد كه، به هنگام اشتغال به خطبه، آن هم بر فراز منبر، آيا ممكن است از حال اين دو فرزند كه جگر گوشه‌هاى زهرا عليها السلام هستند و هر كدام در آينده مقام والائى خواهند داشت غافل گردد؟ يا ابهت و شكوه خطبه مانع از ابراز عاطفه و محبت نخواهد گشت؟ و گرنه، مسلّم است كه پيامبر صلى الله عليه و آله از ياد خدا و انجام مسئوليت سنگين تبليغ و هدايت به خاطر محبت فرزندان هرگز غافل نمى‌شد.
به هر حال، اين عمل پيامبر صلى الله عليه و آله هشدارى بود به همه مسلمانان، تا موقعيت اين دو فرزند على عليه السلام و فاطمه عليها السلام را بشناسند.
لذا، در حديثى كه در منابع معروف اهل سنت نقل شده مى‌خوانيم: «براء ابن عازب» (صحابى معروف) مى‌گويد:
رَأَيْتُ الْحَسَنَ بْنِ عَلِىٍّ عَلى‌ عاتِقِ النَّبِىِّ صلى الله عليه و آله وَ هوَ يَقُولُ: أَللَّهُمَّ إِنِّى أُحِبُّهُ فَأَحِبَّهُ: «حسن بن على را بر شانه پيامبر صلى الله عليه و آله ديدم در حالى كه مى‌فرمود: خدايا من او را دوست مى‌دارم تو هم او را دوست بدار». «١»
در روايات ديگر آمده: گاه حسين عليه السلام مى‌آمد و به هنگام سجده بر دوش پيامبر صلى الله عليه و آله بالا مى‌رفت و حضرت مانع او نمى‌شد! «٢» و اينها همه بيانگر عظمت مقام اين دو امام بزرگ است.
***
در سومين آيه، به عنوان نتيجه‌گيرى مى‌فرمايد: «اكنون كه چنين است تقواى الهى پيشه كنيد آن قدر كه در توان داريد، و فرمان‌هاى او را بشنويد و اطاعت كنيد، و در راه او انفاق نمائيد كه براى شما بهتر است» «فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا