حالى كه خداوند مى‌فرمايد: «وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ». «١»

***
سپس، براى تشويق به انفاق و جلوگيرى از بخل و شح نفس، مى‌فرمايد:
«اگر شما به خدا، قرض الحسنه دهيد، آن را براى شما مضاعف مى‌سازد، و شما را مشمول آمرزش خويش مى‌گرداند، و خدا شكرگزار و بردبار است» «إِنْ تُقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً يُضاعِفْهُ لَكُمْ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ وَ اللَّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ».
چه تعبير عجيبى، كه بارها در قرآن مجيد در مورد «انفاق فى سبيل اللّه» تكرار شده، خدائى كه آفريننده اصل و فرع وجود ما، و بخشنده تمام نعمت‌ها، و مالك اصلى همه ملك‌ها است، از ما وام مى‌طلبد! و در برابر آن وعده «اجر مضاعف» و آمرزش مى‌دهد، و نيز از ما تشكر مى‌كند، لطف و محبت، بالاتر از اين تصور نمى‌شود، و بزرگوارى و رحمت، فراتر از اين ممكن نيست، ما چه هستيم و چه داريم كه به او وام دهيم؟ و تازه، چرا اين همه پاداش عظيم بگيريم؟!
اينها همه، نشانه اهميت مسأله انفاق از يكسو و لطف بى‌پايان خدا درباره بندگان از سوى ديگر نيست؟
«قَرْض» در اصل به معنى قطع كردن و بريدن است، و چون با واژه «حَسَن» همراه شود، اشاره به جدا كردن مال از خويشتن و دادن آن در راه خير است.
«يُضاعِفْهُ» از ماده «ضِعف» (بر وزن شعر) چنان كه قبلًا هم گفته‌ايم، تنها به معنى دو برابر نيست، بلكه چندين برابر را نيز شامل مى‌شود، كه در مورد «انفاق» تا هفتصد برابر، و بيش از آن، در قرآن آمده است!. «٢»
ضمناً، جمله «يَغْفِرْ لَكُمْ» دليل بر اين است كه: انفاق، يكى از عوامل آمرزش گناه است.