جمله «مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ» اشاره به قرار گرفتن انسان در آستانه مرگ و ظاهر شدن علائم آن است؛ زيرا اين سخن را انسان بعد از مرگ نمى‌گويد، بلكه در آستانه مرگ مى‌گويد.
تعبير به: مِنْ ما رَزَقْناكُمْ: «از آنچه به شما روزى داده‌ايم» علاوه بر اين كه منحصر به اموال نيست، بلكه تمام مواهب را دربر مى‌گيرد، بيانگر اين حقيقت است كه: همه اينها از ناحيه ديگرى است و «چند روزى اين امانت نزد ما است»، بنابراين، بخل ورزيدن چه معنى دارد؟
بسيارند كسانى كه وقتى چشم برزخى پيدا مى‌كنند، خود را در آخرين لحظات زندگى و در آستانه قيامت مى‌بينند، پرده‌هاى غفلت و بى‌خبرى از جلو چشمان آنها كنار مى‌رود، و مى‌بينند بايد اموال و سرمايه‌ها را بگذارند و بروند، بى آن كه بتوانند از آن توشه‌اى براى اين سفر طولانى برگيرند، پشيمان مى‌شوند، آتش حسرت به جانشان مى‌افتد، و تقاضاى بازگشت به زندگى مى‌كنند، هر چند بازگشتن، كوتاه و گذرا باشد، تا جبران كنند، ولى، دست ردّ بر سينه آنها گذارده مى‌شود؛ چرا كه سنت الهى است: اين راه، بازگشت ندارد!
***
لذا در آخرين آيه، با قاطعيت تمام، مى‌فرمايد: «خداوند هرگز مرگ كسى را، هنگامى كه اجلش فرا رسد، به تأخير نمى‌اندازد»! «وَ لَنْ يُؤَخِّرَ اللَّهُ نَفْساً إِذا جاءَ أَجَلُها».
حتى يك ساعت، پس و پيش در كار نيست، چنان كه در آيات ديگر قرآن نيز، به آن اشاره شده است، در آيه ٣٤ سوره «اعراف» مى‌خوانيم: فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لايَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لايَسْتَقْدِمُونَ: «هنگامى كه مرگ آنها فرا رسد، نه يك ساعت پيشى مى‌گيرند نه يك ساعت، تأخير مى‌كنند».