ولى، بعضى ديگر، گفته‌اند: منظور اين است: ايستاده راه مى‌رود، اما سر به زير افكنده، و مسير خود را به هيچ وجه مشاهده نمى‌كند.
در حالى كه، بعضى ديگر معتقدند: منظور كسى است كه، تعادل خود را حفظ نمى‌كند، چند گام پيش مى‌رود، بر زمين مى‌خورد و برمى‌خيزد، و اين وضع پى‌درپى تكرار مى‌شود.
از بعضى از كلمات «راغب» در «مفردات» نيز چنين برمى‌آيد: منظور كسى است كه، تمام توجهش به وضع خويش است، و از غير خود غافل است، ولى معنى اول، به قرينه مقابله با وضع مؤمنان كه از آن تعبير به «سَوِيّاً» شده است، مناسب‌تر به نظر مى‌رسد.
به هر حال، آيا اين وضع كافر و مؤمن در آخرت است؟ يا در هر دو جهان؟
دليلى بر محدود بودن معنى آيه در دست نيست، آنها هم در زندگى دنيا چنين‌اند، و هم در آخرت.
آرى، افراد بى‌ايمان چون خودخواه، خودپرست و لجوجند، و جز منافع مادى و زودگذر خويش را نمى‌بينند، و از آنجا كه مسير آنها، مسير هواپرستى است، به كسى مى‌مانند كه از سنگلاخى عبور مى‌كند، در حالى كه بر سينه و دست و پا مى‌خزد، اما كسانى كه در پرتو ايمان از قيد هواى نفس رسته‌اند، بينشى عميق، و مسيرى صاف و روشن دارند.
***
آيه بعد، پيامبر صلى الله عليه و آله را مخاطب ساخته، مى‌افزايد: «بگو او كسى است كه شما را آفريد، و براى شما چشم و گوش و قلب قرار داد، اما كمتر سپاسگزارى مى‌كنيد» «قُلْ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَكُمْ وَ جَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَ الْا بْصارَ وَ الْا فْئِدَةَ قَلِيلًا ما تَشْكُرُونَ».