تفسير «نمونه» داشته‌ايم.
قابل توجه اين كه: در آيات مختلف قرآن، اشاراتى به هدف آفرينش انسان يا مجموع اين جهان شده، كه در بدو امر ممكن است مختلف به نظر برسد، ولى با دقت مى‌بينيم همه به يك حقيقت بازمى‌گردند:
١- در آيه ٥٦ «ذاريات»، هدف آفرينش انسان و جنّ را «عبادت» مى‌شمرد (وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْانْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ).
٢- در آيه ٧ سوره «هود»، هدف آفرينش آسمان‌ها و زمين را آزمون بشر معرفى مى‌كند (وَ هُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْا رْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَ كانَ عَرْشُهُ عَلَى الْماءِ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا).
٣- در آيه ١١٩ «هود»، هدف را رحمت الهى مى‌شمرد (وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ).
٤- و بالاخره در آيه مورد بحث، هدف را علم و آگاهى از صفات خدا دانسته است (لِتَعْلَمُوا ...).
كمى دقت در اين آيات، نشان مى‌دهد، بعضى مقدمه براى بعضى ديگر است، آگاهى و معرفت، مقدمه‌اى است براى بندگى و عبادت، و آن نيز مقدمه‌اى است براى آزمون و تربيت بشر، و آن هم مقدمه‌اى است براى بهره‌گيرى از رحمت خدا (دقت كنيد).
***