چنان تاريك و سياه مى‌بيند كه، از حضور در آن دادگاه بزرگ، سخت بيمناك است.
و از آنجا كه «يهود» معتقد به معاد و جهان پس از مرگ بودند، طبعاً علت وحشت آنها از مرگ، عامل دوم بود.
تعبير به «ظالِمِيْن» مفهوم وسيعى دارد كه، تمام اعمال نارواى يهود، از كشتن پيامبران بزرگ الهى گرفته، تا نسبت‌هاى ناروا به آنها و غصب حقوق و چپاول اموال و غارت سرمايه‌هاى مردم، و آلوده بودن به انواع مفاسد اخلاقى.
***
ولى، مسلّماً اين وحشت و اضطراب، مشكلى را حل نمى‌كند، مرگ، شترى است كه بر در خانه همه خوابيده است، لذا قرآن مى‌گويد: «اى پيامبر! به آنها بگو اين مرگى را كه از آن فرار مى‌كنيد، سرانجام با شما ملاقات خواهد كرد» «قُلْ إِنَّ الْمَوْتَ الَّذِي تَفِرُّونَ مِنْهُ فَإِنَّهُ مُلاقِيكُمْ».
«سپس به سوى كسى كه از پنهان و آشكار با خبر است برده مى‌شويد و شما را از آنچه انجام مى‌داديد، خبر مى‌دهد» «ثُمَّ تُرَدُّونَ إِلى‌ عالِمِ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ».
قانون مرگ، از عمومى‌ترين و گسترده‌ترين قوانين اين عالم است، انبياء بزرگ الهى و فرشتگان مقربين، همه مى‌ميرند، و جز ذات پاك خداوند در اين جهان باقى نمى‌ماند، «كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ* وَ يَبْقى‌ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْاكْرامِ». «١»

هم، مرگ از قوانين مسلّم اين عالم است، و هم، حضور در دادگاه عدل خدا و حسابرسى اعمال و هم، خداوند از تمام اعمال بندگان دقيقاً آگاه است.