حال كه چنين است «از مخالفت فرمان خدا بپرهيزيد اى صاحبان انديشه و مغز، اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد»! «فَاتَّقُوا اللَّهَ يا أُولِي الْا لْبابِ الَّذِينَ آمَنُوا».
فكر و انديشه از يكسو، ايمان و آيات الهى از سوى ديگر، به شما هشدار مى‌دهد كه: سرنوشت اقوام متمرد و طغيان‌گر را ببينيد، و از آن عبرت بگيريد، مبادا در صف آنها واقع شويد، كه خداوند هم در اين جهان شما را به مجازات هولناك و بى‌سابقه‌اى گرفتار مى‌كند، و هم عذاب شديد آخرت در انتظار شما است.
سپس، مؤمنان انديشمند را مخاطب ساخته مى‌افزايد: «خداوند آن چيزى كه مايه تذكر شما است بر شما نازل كرده است» «قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْراً».
***
«و رسولى به سوى شما فرستاده كه آيات روشن الهى را بر شما تلاوت مى‌كند تا كسانى را كه ايمان آورده‌اند و عمل صالح انجام داده‌اند از تاريكى‌ها به سوى نور، هدايت كند» «رَسُولًا يَتْلُوا عَلَيْكُمْ آياتِ اللَّهِ مُبَيِّناتٍ لِيُخْرِجَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ».
در اين كه منظور از «ذِكْر» چيست؟ و مراد از «رسول» كيست؟ در ميان مفسران گفتگو است.
جمعى «ذكر» را به معنى «قرآن» مى‌دانند، در حالى كه جمع ديگرى به «رسول خدا» صلى الله عليه و آله تفسير كرده‌اند؛ چرا كه مايه تذكر و يادآورى مردم است.
مطابق اين تفسير «رَسُولًا» كه بعد از آن آمده، شخص پيامبر است (و كلام محذوفى ندارد) ولى منظور از «نازل كردن» در اينجا اعطاى وجود پيامبر صلى الله عليه و آله به امت، از سوى خدا است.
اما، اگر «ذكر» را به معنى قرآن مجيد بگيريم، «رَسُولًا» نمى‌تواند بدل از آن