جمله «وَ أْتَمِرُوا» از ماده «ايتمار» گاه به معنى «پذيرا شدن دستور» و گاه به معنى «مشاوره» مى‌آيد، و در اينجا معنى دوم مناسب‌تر است و تعبير «بِمَعْرُوف» تعبير جامعى است كه هرگونه مشاوره‌اى را كه خير و صلاح در آن باشد، شامل مى‌گردد.
و از آنجا كه، گاهى بعد از طلاق توافق لازم ميان دو همسر براى حفظ مصالح فرزند و مسأله شير دادن حاصل نمى‌شود، در ششمين حكم مى‌فرمايد:
«و اگر هر كدام بر ديگرى سخت گرفتيد و به توافق نرسيديد، زن ديگرى مى‌تواند شير دادن آن بچه را بر عهده گيرد تا كشمكش‌ها ادامه نيابد» «وَ إِنْ تَعاسَرْتُمْ فَسَتُرْضِعُ لَهُ أُخْرى‌».
اشاره به اين كه: اگر اختلاف‌ها به طول انجاميد خود را معطل نكنيد، و كودك را به ديگرى بسپاريد، در درجه اول، حق مادر بود كه اين فرزند را شير دهد، اكنون كه با سخت‌گيرى و كشمكش اين امر امكان پذير نيست، نبايد منافع كودك را به دست فراموشى سپرد، بايد آن را بر عهده دايه‌اى گذارد.
***
آيه بعد، هفتمين و آخرين حكم را در اين زمينه بيان كرده، مى‌افزايد:
«آنهائى كه امكانات وسيعى دارند، از امكانات خود انفاق كنند، و آنها كه تنگدستند، از آنچه خدا به آنها داده انفاق نمايند، خداوند هيچ كس را جز به اندازه آنچه به او داده، تكليف نمى‌كند» «لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّهُ لايُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا ما آتاها».
آيا اين دستور، يعنى انفاق به اندازه توانائى، مربوط به زنانى است كه بعد از جدائى، شير دادن كودكان را بر عهده مى‌گيرند، و يا مربوط به ايام عدّه است كه در آيات قبل، به طور اجمال اشاره شده بود، و يا مربوط به هر دو است؟.