مى‌باشد. «١»
و بالاخره، در پايان آيه، مجدداً روى مسأله تقوا تكيه مى‌كند و مى‌فرمايد:
«هر كس تقواى الهى پيشه كند خداوند كار را بر او آسان مى‌سازد» «وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْراً».
هم در اين جهان و هم در جهان ديگر، مشكلات او را، چه در رابطه با مسأله جدائى و طلاق و احكام آن، و چه در رابطه با مسائل ديگر، به لطفش حل مى‌كند.
***
در آيه بعد، باز براى تأكيد بيشتر روى احكامى كه در زمينه طلاق و عدّه در آيات قبل آمده، مى‌افزايد: «اين فرمان خدا است كه آن را بر شما نازل كرده است» «ذلِكَ أَمْرُ اللَّهِ أَنْزَلَهُ إِلَيْكُمْ».
«و هر كس تقواى الهى پيشه كند، و از مخالفت فرمان او بپرهيزد، خداوند گناهان او را مى‌بخشد، و پاداش او را بزرگ مى‌سازد» «وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئاتِهِ وَ يُعْظِمْ لَهُ أَجْراً».
بعضى از مفسران گفته‌اند: منظور از «سَيِّئات» در اينجا «گناهان صغيره» است، و منظور از «تقوا» پرهيز از «گناهان كبيره» است به اين ترتيب، پرهيز از كبائر سبب بخشودگى صغائر مى‌شود، شبيه آنچه در آيه ٣١ سوره «نساء» آمده است.
و لازمه اين سخن، آن است كه، مخالفت احكام گذشته در زمينه طلاق و