قرار مى‌دادند! بنابراين، اصرار بر اين معنا كه همه آنها افرادى شايسته و كاملى بوده‌اند، بى‌دليل به نظر مى‌رسد، آن هم با توجه به صراحت آيات فوق.
تاريخ اسلام، نسبت به زنان بعد از پيامبر صلى الله عليه و آله مخصوصاً داستان جنگ «جمل» نيز نشان داد كه، اين معنى نه تنها در عصر آن حضرت صلى الله عليه و آله، كه بعد از او نسبت به جانشينانش نيز تكرار شده است، كه اينجا جاى شرح همه اين مسائل نيست.
اصولًا، تعبير آيات فوق كه مى‌گويد: «هر گاه پيامبر شما را طلاق دهد، خداوند زنانى از شما بهتر كه واجد صفات ششگانه مذكور در آيه باشند به او مى‌دهد» بيانگر اين واقعيت است كه، لااقل بعضى از همسران حضرت واجد اين شرايط نبودند.
مراجعه به آيات سوره «احزاب» درباره زنان پيامبر صلى الله عليه و آله نيز نظر فوق را تأئيد مى‌كند.
***
٤- افشاى سرّ
« «رازدارى» نه تنها از صفات مؤمنان حقيقى است، كه هر انسان با شخصيتى بايد رازدار باشد، اين معنى در مورد دوستان نزديك و همسر اهميت بيشترى دارد، در آيات فوق، خوانديم، چگونه خداوند بعضى از همسران پيامبر صلى الله عليه و آله را به خاطر ترك رازدارى، شديداً ملامت و سرزنش مى‌كند.
على عليه السلام در حديثى مى‌فرمايد: جُمِعَ خَيْرُ الدُّنْيَا وَ الْا خِرَةِ فِي كِتْمانِ السِّرِّ وَ مُصادَقَةِ الْا خْيارِ، وَ جُمِعَ الشَّرُّ فِي الْاذاعَةِ وَ مُؤاخاةِ الْا شْرارِ:
«تمام خير دنيا و آخرت در اين دو چيز نهفته شده: كتمان سرّ و دوستى با