«عَتَتْ» از ماده «عتوّ» (بر وزن غلوّ) به معنى سرپيچى از اطاعت است.
و «نُكْر» (بر وزن شكر) به معنى كار مشكل و بى‌سابقه يا كم سابقه مى‌باشد.
«حِساباً شَدِيداً» يا به معنى حساب دقيق و توأم با سخت‌گيرى است، و يا به معنى مجازات شديد است، كه نتيجه حساب دقيق مى‌باشد، و در هر حال، اشاره به عذاب اين اقوام سركش در اين دنيا است، كه گروهى با طوفان، گروهى با زلزله‌هاى ويرانگر، گروهى با صاعقه و مانند آن، ريشه‌كن شدند، و شهرها و ديار ويران شده آنها به صورت درس عبرتى براى آيندگان باقى ماند.
***
لذا، در آيه بعد مى‌افزايد: «آنها وبال كفر و گناه خود را چشيدند، و عاقبت امر آنها خسران و زيان بود» «فَذاقَتْ وَبالَ أَمْرِها وَ كانَ عاقِبَةُ أَمْرِها خُسْراً».
چه زيانى از اين بدتر كه سرمايه‌هاى خداداد را از كف دادند، و در اين بازار تجارت دنيا، نه تنها متاعى نخريدند، بلكه سرانجام با عذاب الهى نابود شدند.
بعضى «حساب شديد» و «عذاب نكر» را در اينجا اشاره به «عذاب قيامت» دانسته‌اند، و فعل ماضى را به معنى مستقبل گرفته‌اند، ولى، هيچ موجبى براى اين كار نيست، به خصوص اين كه از عذاب قيامت، در آيه بعد، سخن به ميان خواهد آمد، و اين خود گواه زنده‌اى است بر اين كه، عذاب در اينجا عذاب دنيا است.
***
پس از آن، به عذاب اخروى آنها اشاره كرده، مى‌فرمايد: «خداوند عذاب شديدى براى آنها آماده ساخته» «أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ عَذاباً شَدِيداً».
عذابى دردناك، شديد، وحشت‌انگيز، خوار كننده، رسواگر، و هميشگى در دوزخ براى آنها از هم اكنون فراهم است.