برنامه‌هاى عملى، هميشه مؤثرترين برنامه‌ها است، چون عمل، حكايت از ايمان عميق انسان به گفتارش مى‌كند، و سخنى كه از دل برآيد، لاجرم بر دل نشيند.
هميشه وجود الگوها و سرمشق‌هاى بزرگ در زندگى انسان‌ها، وسيله مؤثرى براى تربيت آنها بوده است، به همين دليل، پيامبر و پيشوايان معصوم عليهم السلام مهمترين شاخه هدايت را با عمل خود نشان مى‌دادند، و لذا، هنگامى كه سخن از «سنّت» به ميان مى‌آيد، گفته مى‌شود: سنت عبارت است از «قول»، «فعل» و «تقرير» معصوم.
يعنى: پيشوايان معصوم، سخن، عمل و سكوتشان، همه حجت و راهنما است، و نيز به همين دليل است كه، عصمت، در تمام پيامبران و امامان، شرط است، تا الگوهائى در همه زمينه‌ها باشند.
قرآن، نيز بر اين مسأله مهم، صحه گذارده، الگوها و سرمشق‌هائى در همه زمينه‌ها براى مؤمنان معرفى مى‌كند، از جمله، در آيات مورد بحث، دو بار از ابراهيم عليه السلام و يارانش سخن مى‌گويد، و در سوره «احزاب»، شخص پيامبر صلى الله عليه و آله را به عنوان الگو و اسوه، به مسلمانان معرفى مى‌نمايد.
(بايد توجه داشت، «اسوه» معنى مصدرى دارد، و به معنى تأسى كردن و پيروى عملى است، هر چند در استعمالات روزمره فارسى، به معنى كسى است كه مورد تأسى قرار مى‌گيرد).
در جنگ پر مخاطره «احزاب»، در ايامى كه مسلمانان، سخت در بوته آزمايش قرار گرفته بودند، و حوادث كوبنده، نيرومندترين افراد را به لرزه در مى‌آورد، خداوند پيامبر صلى الله عليه و آله را به عنوان الگو و اسوه‌اى از استقامت، پايمردى، ايمان و اخلاص، و آرامش در ميان طوفان، معرفى مى‌كند، و البته اين امر، منحصر به ميدان «احزاب» نبود كه در همه جا پيامبر صلى الله عليه و آله سرمشق عظيمى براى مسلمانان محسوب مى‌شد.