تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٢
١٩ أَ وَ لَمْيَرَوْا إِلَى الطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صافَّاتٍ وَ يَقْبِضْنَ ما يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا الرَّحْمنُ إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ بَصِيرٌ
٢٠ أَمَّنْ هذَا الَّذِي هُوَ جُنْدٌ لَكُمْ يَنْصُرُكُمْ مِنْ دُونِ الرَّحْمنِ إِنِ الْكافِرُونَ إِلَّا فِي غُرُورٍ
٢١ أَمَّنْ هذَا الَّذِي يَرْزُقُكُمْ إِنْ أَمْسَكَ رِزْقَهُ بَلْ لَجُّوا فِي عُتُوٍّ وَ نُفُورٍ
ترجمه:
١٩- آيا به پرندگانى كه بالاى سرشان است، و گاه بالهاى خود را گسترده و گاه جمع مىكنند، نگاه نكردند؟! جز خداوند رحمان كسى آنها را بر فراز آسمان نگه نمىدارد، چرا كه او به هر چيز بيناست.
٢٠- آيا اين كسى كه لشكر شماست مىتواند شما را در برابر خداوند يارى دهد؟! ولى كافران تنها گرفتار فريبند!
٢١- يا كيست آن كسى كه شما را روزى مىدهد، اگر (خدا) روزيش را باز دارد؟! ولى آنها در سركشى و فرار از حقيقت لجاجت مىورزند.
تفسير:
به اين پرندگان بالاى سر خود بنگريد
در آيات آغاز اين سوره، به هنگامى كه بحث از قدرت و مالكيت خداوند بود، سخن از آسمانهاى هفتگانه، ستارگان و كواكب آنها به ميان آمد، و در نخستين آيه مورد بحث، مسأله قدرت، با ذكر يكى از موجودات به ظاهر كوچك