تعليم و تربيت او اشاره كرده، مى‌افزايد: «اين فضل خدا است كه به هر كس بخواهد و لايق ببيند مى‌بخشد، و خداوند صاحب فضل عظيم است» «ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ».
در حقيقت، اين آيه، همانند آيه ١٦٤ سوره «آل عمران» است كه مى‌گويد:
«لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ إِذْ بَعَثَ فِيْهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيْهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِى ضَلالٍ مُبِيْنٍ» و همه چيز آن، تقريباً شبيه آيات مورد بحث است.
بعضى نيز احتمال داده‌اند: ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ: «اين فضل الهى است» اشاره به اصل مقام نبوت باشد كه، خداوند اين مقام را به هر كس كه شايسته بداند مى‌دهد.
ولى، تفسير اول، مناسب‌تر است، هر چند جمع ميان هر دو نيز ممكن است، كه هم رهبرى پيامبر صلى الله عليه و آله براى امت فضل الهى است و هم مقام نبوت براى شخص پيامبر صلى الله عليه و آله.
ناگفته پيدا است، تعبير: مَنْ يَشاءُ: «هر كس را بخواهد» مفهومش اين نيست كه خدا بى‌حساب، فضل و مرحمت خود را به كسى مى‌دهد، بلكه مشيت در اينجا توأم با حكمت است، همان گونه كه توصيف خداوند را به عزيز و حكيم، در نخستين آيه سوره، اين مطلب را روشن ساخته.
امير مؤمنان على عليه السلام نيز در تشريح اين فضل بزرگ الهى مى‌فرمايد: فَانْظُرُوا إِلى‌ مَواقِعِ نِعَمِ اللَّهِ عَلَيْهِمْ، حِينَ بَعَثَ إِلَيْهِمْ رَسُولًا، فَعَقَدَ بِمِلَّتِهِ طاعَتَهُمْ، وَ جَمَعَ عَلى‌ دَعْوَتِهِ أُلْفَتَهُمْ، كَيْفَ نَشَرَتِ النِّعْمَةُ عَلَيْهِمْ جَناحَ كَرامَتِها، وَ أَسالَتْ لَهُمْ جَداوِلَ نَعِيمِها، وَ الْتَفَّتِ الْمِلَّةُ بِهِمْ فِي عَوائِدِ بَرَكَتِها فَأَصْبَحُوا فِي نِعْمَتِها غَرِقِينَ، وَ فِي خُضْرَةِ عَيْشِها فَكِهِينَ: