تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٣
٢ فَإِذا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ فارِقُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَ أَشْهِدُوا ذَوَيْ عَدْلٍ مِنْكُمْ وَ أَقِيمُوا الشَّهادَةَ لِلَّهِ ذلِكُمْ يُوعَظُ بِهِ مَنْ كانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْا خِرِ وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً ٣ وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْراً
ترجمه:
٢- و چون كه عدّه آنها سر آمد، آنها را به طرز شايستهاى نگه داريد يا به طرز شايستهاى از آنان جدا شويد و دو مرد عادل از خودتان را گواه گيريد و شهادت را براى خدا بر پا داريد؛ اين چيزى است كه مؤمنان به خدا و روز قيامت به آن اندرز داده مىشوند. و هر كس تقواى الهى پيشه كند، خداوند راه نجاتى براى او فراهم مىكند.
٣- و او را از جائى كه گمان ندارد روزى مىدهد؛ و هر كس بر خدا توكّل كند، كفايت امرش را مىكند؛ خداوند فرمان خود را به انجام مىرساند؛ و خدا براى هر چيزى اندازهاى قرار داده است!
تفسير:
يا سازش يا جدائى خداپسندانه
در ادامه بحثهاى مربوط به «طلاق» كه در آيات پيشين آمده، در نخستين آيه مورد بحث، به چند حكم ديگر اشاره مىكند:
نخست مىفرمايد: «هنگامى كه مدت عدّه آنها سر آمد، بايد آنها را به طرز