ديگرى مربوط به زنان، اشاره كرده مى‌فرمايد: «شما آنها را از خانه‌هايشان، خارج نسازيد، و آنها نيز از خانه‌ها در دوران عدّه خارج نشوند» «لا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ وَ لا يَخْرُجْنَ».
گر چه، بسيارى از بى‌خبران، اين حكم اسلامى را به هنگام طلاق، اصلًا اجرا نمى‌كنند، و به محض جارى شدن صيغه طلاق، هم مرد به خود اجازه مى‌دهد زن را بيرون كند، و هم زن خود را آزاد مى‌پندارد از خانه شوهر خارج شود و به خانه بستگان بازگردد، ولى، اين حكم اسلامى، فلسفه بسيار مهمى دارد؛ زيرا علاوه بر حفظ احترام زن، غالباً زمينه را براى بازگشت شوهر از طلاق، و تحكيم پيوند زناشوئى، فراهم مى‌سازد.
پشت پا زدن به اين حكم مهم اسلامى، كه در متن قرآن مجيد آمده است سبب مى‌شود بسيارى از طلاق‌ها به جدائى دائم منتهى شود، در حالى كه اگر اين حكم اجرا مى‌شد، غالباً به آشتى و بازگشت مجدد منتهى مى‌گشت.
اما، از آنجا كه گاهى شرائطى فراهم مى‌شود كه، نگهدارى زن بعد از طلاق در خانه طاقت‌فرسا است، به دنبال آن پنجمين حكم را به صورت استثناء اضافه كرده، مى‌گويد: «مگر اين كه آنها كار زشت آشكارى را انجام دهند» «إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ».
مثلًا آن قدر، ناسازگارى، بدخلقى، و بدزبانى با همسر و كسان او كند، كه ادامه حضور او در منزل، باعث مشكلات بيشتر گردد.
اين معنى در روايات متعددى كه از ائمه اهل بيت عليهم السلام نقل شده است، ديده مى‌شود. «١»
البته، منظور هر مخالفت و ناسازگارى جزئى نيست؛ زيرا در مفهوم كلمه