محتواى سوره ملك
اين سوره، كه سرآغاز جزء ٢٩ قرآن مجيد است، از سوره‌هائى است كه- بنابر مشهور- تمام آن در «مكّه» نازل شده، همان گونه كه غالب سوره‌هاى اين جزء «مكّى» است، بلكه، به گفته بعضى از مفسران، تمام سوره‌هاى اين جزء «مكّى» است، «١» به عكس سوره‌هاى جزء قبل كه «مدنى» بود، ولى چنان كه خواهيم گفت: سوره «دهر» (يا سوره انسان) از اين قاعده مستثنى است، و در «مدينه» نازل شده است.
سوره «ملك» كه نام ديگرش سوره «منجية» (نجات‌بخش) و نام سومش «واقية» يا «مانعة» است (زيرا تلاوت‌كننده، خود را از عذاب الهى يا عذاب قبر نگاه مى‌دارد) از سوره‌هاى بسيار پرفضيلت قرآن مى‌باشد، و مسائل زيادى در آن مطرح شده، كه عمدتاً بر سه بخش دور مى‌زند:
بخش اول- بحث‌هائى پيرامون «مبدأ»، صفات خداوند، و نظام شگفت‌انگيز خلقت، مخصوصاً آفرينش آسمان‌ها و ستارگان، و آفرينش زمين و مواهب آن، و همچنين آفرينش پرندگان، و آب‌هاى جارى و آفرينش گوش و چشم و ابزار شناخت.
بخش دوم- بحث‌هائى پيرامون «معاد» و عذاب دوزخ، و گفتگوهاى مأموران عذاب با دوزخيان، و مانند آن.
بخش سوم- انذار و تهديد كافران و ظالمان به انواع عذاب‌هاى دنيا و آخرت.
و به گفته بعضى: از نظر محور اصلى، تمام سوره را همان مالكيت و