تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧٣
بعضى ديگر گفتهاند: دوزخيان در طبقات مختلفى هستند و هر يك از اين سه چيز، غذاى گروهى از آنان است.
بعضى ديگر گفتهاند: غذاى آنها «زقّوم و ضَرِيع» است، و نوشيدنى آنها «غِسْلِين» و تعبير به «طعام» در مورد نوشيدنى بىسابقه نيست.
***
در آخرين آيه مورد بحث، براى تأكيد مىافزايد: «اين غذا را جز خطاكاران نمىخورند» «لايَأْكُلُهُ إِلَّا الْخاطِؤُنَ».
بعضى از مفسران گفتهاند: «خاطى» به كسى گفته مىشود كه، عمداً به سراغ كار خلاف مىرود، ولى «مخطى» هم به عمد گفته مىشود هم به سهو، بر اين اساس، اين غذاى دوزخى، مخصوص كسانى است كه، با تعمد و آگاهى و به عنوان طغيان و سركشى راه شرك و كفر و بخل را مىپويند.
***
نكته:
آغاز حركتگذارى حروف قرآن
در حديثى آمده: «صعصعة بن صوحان» از ياران على عليه السلام، مىگويد: مرد عربى خدمت على عليه السلام آمد و از آيه «لايَأْكُلُهُ إِلَّا الْخاطِؤُنَ» سؤال كرد، و به جاى «خاطِئُون» يعنى: خطاكاران، «خاطُون» كه به معنى «گام برداران» است قرائت كرد، لذا پرسيد: همه مردم گام برمىدارند، آيا خداوند به همه آنها از اين غذا مىدهد؟
امام عليه السلام تبسمى فرموده، گفت: اى مرد عرب، صحيح آن «لايَأْكُلُهُ إِلَّا الْخاطِؤُنَ» است، عرض كرد: راست گفتى اى امير مؤمنان! خداوند بنده غير خطاكار را تسليم عذاب نمىكند.