«به نعمت‌هاى خداوند بر اين امت بنگريد! در آن زمان كه رسولش را به سوى آنها مبعوث كرد، اطاعت آنها را به آئينش جلب كرد، و با دعوتش آنها را متحد ساخت، بنگريد چگونه اين نعمت بزرگ پر و بال كرامت خود را بر آنها گسترد، نهرهاى مواهب خويش را به سوى آنان جارى ساخت، و آئين حق با تمام بركاتش، آنها را در برگرفت، آنها در ميان نعمت‌هايش غرقند، و در زندگانى خرمش شادمانند». «١»
نكته:
فضل الهى روى حساب است
در حديثى آمده است: جمعى از فقراى امت، خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله رسيده عرض كردند: اى رسول خدا! ثروتمندان اموالى براى انفاق دارند و ما چيزى نداريم، وسيله‌اى براى حج دارند و ما نداريم، و امكانات براى آزاد كردن بردگان دارند و ما نداريم.
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: هر كسى صد بار «تكبير» بگويد، افضل است از آزاد كردن يك برده، كسى كه صد بار «تسبيح خدا» بگويد، افضل است از اين كه يك صد اسب را براى جهاد زين و لجام كند، و كسى كه صد بار «لا إِلهَ إِلَّا اللَّه» بگويد، عملش از تمام مردم در آن روز برتر است، مگر اين كه كسى بيشتر بگويد.
اين سخن به گوش اغنياء رسيد، آنها نيز به سراغ اين اذكار رفتند، فقراى امت، خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله رسيده عرض كردند: سخن شما به گوش اينها رسيده و آنها نيز مشغول ذكر شده‌اند! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ: «اين فضل الهى است به هر كس بخواهد مى‌دهد» (اشاره به اين كه اين براى امثال شما است كه، اشتياق انفاق داريد و وسيله آن را در اختيار نداريد، و اما براى آنها