خَبِيرٌ».
به اين ترتيب، دستور مى‌دهد: خود را براى رستاخيز از طريق ايمان و عمل صالح آماده كنند، ايمان به سه اصل: به «خدا»، «پيامبر» و «قرآن» كه اصول ديگر نيز در آن درج است.
تعبير از قرآن به عنوان «نُور» در آيات متعددى وارد شده، و تعبير به: أَنْزَلْنا: «نازل كرديم» شاهد ديگرى بر آن است، هر چند در روايات متعددى كه از طرق اهلبيت عليهم السلام به ما رسيده، «نور» در آيه مورد بحث، به وجود «امام» عليه السلام تفسير شده، اين تفسير، ممكن است از اين نظر باشد كه، وجود امام عليه السلام تجسّم عملى كتاب اللّه محسوب مى‌شود، و لذا، گاه از پيامبر صلى الله عليه و آله و امام عليه السلام به قرآن ناطق ياد مى‌شود، در ذيل يكى از اين روايات، از امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم كه درباره امامان مى‌گويد: وَ هُمُ الَّذِينَ يُنَوِّرُونَ قُلُوبَ الْمُؤْمِنِينَ: «آنها كسانى هستند كه دلهاى مؤمنان را نور و روشنائى مى‌بخشند». «١»
***
سومين آيه، به توصيف روز قيامت پرداخته، چنين مى‌گويد: «اين بعث و نشور، حساب و جزا در روزى خواهد بود كه شما را در آن روز اجتماع، گردآورى مى‌كند» «يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ». «٢»
آرى، يكى از نام‌هاى قيامت «يوم الجمع» است كه در آيات قرآن با تعبيرهاى مختلف، كراراً به آن اشاره شده است، از جمله در آيات ٤٩ و ٥٠ سوره «واقعه» مى‌خوانيم: قُلْ إِنَّ الْا وَّلِينَ وَ الْا خِرِينَ* لَمَجْمُوعُونَ إِلى‌ مِيقاتِ يَوْمٍ