٤- بار ديگر (به عالم هستى) نگاه كن، سرانجام چشمانت به سوى تو بازمى‌گردد در حالى كه خسته و ناتوان است!
٥- ما آسمان پائين (نزديك) را با چراغ‌هاى فروزانى زينت بخشيديم، و آنها (شهاب‌ها) را تيرهائى براى شياطين قرار داديم، و براى آنان عذاب آتش فروزان فراهم ساختيم!
تفسير:
هيچ نقصى در جهان هستى نمى‌بينى
اين سوره، با مسأله مهم مالكيت و حاكميت خداوند و جاودانگى ذات پاك او آغاز مى‌شود، كه در واقع كليد همه بحث‌هاى اين سوره است. «١»
مى‌فرمايد: «پربركت و زوال ناپذير است كسى كه حكومت جهان هستى به دست او است، و او بر همه چيز قادر است» «تَبارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ وَ هُوَ عَلى‌
كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ».
«تَبارَك» از ماده «بركت» در اصل از «برك» (بر وزن برگ) به معنى «سينه شتر» است، و هنگامى كه «بَرَكَ الْبَعِيْرُ» گفته شود، مفهومش اين است: شتر سينه خود را به زمين زد، سپس، اين كلمه به معنى دوام، بقاء و زوال‌ناپذيرى آمده، و در مورد هر نعمتى كه پايدار و بادوام باشد، گفته شده است، مخزن آب (و محل تجمع آب باران) را از اين رو «بركه» مى‌گويند كه، آب مدتى طولانى در آن باقى مى‌ماند.
آيه فوق، در حقيقت به عنوان، دليل مبارك بودن ذات پاك خدا ذكر شده، و