خطاهاى گذشته مى‌زنند، اما كار از كار گذشته است.
***
٢- رابطه ميان «گناه» و «قطع روزى»
از داستان فوق، ضمناً استفاده مى‌شود: در ميان «گناه» و «قطع روزى» رابطه نزديكى است، لذا در حديثى، از امام باقر عليه السلام مى‌خوانيم:
إِنَّ الرَّجُلَ لَيُذْنِبُ الذَّنْبَ فَيُدْرَأُ عَنْهُ الرِّزْقُ، وَ تَلا هَذِهِ الْا يَةَ: إِذْ أَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّها مُصْبِحِينَ وَ لايَسْتَثْنُونَ فَطافَ عَلَيْها طائِفٌ مِنْ رَبِّكَ وَ هُمْ نائِمُونَ:
«گاه انسان گناهى مى‌كند و روزى او قطع مى‌شود سپس امام عليه السلام آيات بالا را تلاوت فرمود:
هنگامى كه صاحبان باغ سوگند ياد كردند: صبحگاهان ميوه‌ها را بچينند، و اجازه ندهند حتى يك نفر غير از آنها استفاده كند، اما بلائى از سوى پروردگارت در حالى كه آنها در خواب بودند بر آن باغ مسلط شد و آن را نابود كرد». «١»
از «ابن عباس» نيز نقل شده: «رابطه گناه و قطع روزى از آفتاب هم روشن‌تر است، چنان كه خداوند آن را در سوره «ن و القلم» (سوره مورد بحث) بيان فرموده»! «٢»
***