آيات بعد، شرح و توضيحى است بر مسأله ترك رابطه دوستى با مشركان، مى‌فرمايد: «خداوند از نيكى كردن و رعايت عدالت نسبت به كسانى كه با شما در امر دين پيكار نكردند، و شما را از خانه و ديارتان بيرون نراندند، نهى نمى‌كند» «لايَنْهاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ لَمْ‌يُقاتِلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَ لَمْ‌يُخْرِجُوكُمْ مِنْ دِيارِكُمْ أَنْ تَبَرُّوهُمْ وَ تُقْسِطُوا إِلَيْهِمْ».
«چرا كه خداوند عدالت‌پيشگان را دوست دارد» «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ».
***
«خدا شما را تنها از دوستى كسانى نهى مى‌كند كه در امر دين با شما پيكار كردند، و شما را از خانه و ديارتان آواره نموده، يا كمك به بيرون راندن شما كردند، آرى خدا شما را از هرگونه پيوند دوستى با اينها نهى مى‌كند» «إِنَّما يَنْهاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ قاتَلُوكُمْ فِي الدِّينِ وَ أَخْرَجُوكُمْ مِنْ دِيارِكُمْ وَ ظاهَرُوا عَلى‌ إِخْراجِكُمْ أَنْ تَوَلَّوْهُمْ».
«و هر كس آنها را دوست دارد، ظالم و ستمگر است» «وَ مَنْ يَتَوَلَّهُمْ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ».
به اين ترتيب، افراد غير مسلمان، به دو گروه تقسيم مى‌شوند:
گروهى كه در مقابل مسلمين ايستادند، شمشير به روى آنها كشيدند، و آنها را از خانه و كاشانه‌شان به اجبار بيرون كردند، و خلاصه، عداوت و دشمنى خود با اسلام و مسلمين را در گفتار و عمل آشكارا نشان دادند، تكليف مسلمانان اين است كه، هر گونه مراوده با اين گروه را قطع كنند، و از هرگونه پيوند محبت و دوستى خوددارى نمايند كه، مصداق روشن آن مشركان «مكّه» مخصوصاً سران «قريش» بودند، كه جمعى رسماً با مسلمانان چنين مقابله كردند و گروهى نيز آنها را يارى كردند.