اسْتَطَعْتُمْ وَ اسْمَعُوا وَ أَطِيعُوا وَ أَنْفِقُوا خَيْراً لِانْفُسِكُمْ».
نخست، دستور به اجتناب از گناهان مى‌دهد (چرا كه تقوا بيشتر ناظر به پرهيز از گناه است)، پس از آن، دستور به اطاعت فرمان و شنيدنى كه مقدمه اين اطاعت است و از ميان طاعات، به خصوص روى مسأله انفاق كه از مهم‌ترين آزمايش‌هاى الهى است تكيه مى‌كند، و سرانجام هم مى‌گويد: سود تمام اينها عائد خود شما مى‌شود.
بعضى از مفسران «خَيْراً» را به معنى «مال» تفسير كرده‌اند، كه وسيله نيل به كارهاى مثبت است، همان گونه كه در آيه وصيت نيز به همين معنى آمده است:
كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوالِدَيْنِ وَ الْا قْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ: «بر شما مقرر شده هنگامى كه مرگ يكى از شما فرا رسد، اگر خيرى از خود به يادگار گذاشته، براى پدر و مادر و نزديكان به طور شايسته وصيت كند». «١»

جمعى نيز «خير» را به معنى گسترده‌اى تفسير كرده، و آن را قيد «انفاق» ندانسته، بلكه به كل آيه مربوط مى‌دانند، و مى‌گويند: منظور اين است: اطاعت تمام اين اوامر به سود شما است، (اين تفسير مناسب‌تر به نظر مى‌رسد). «٢»
ذكر اين نكته نيز لازم است كه: دستور به تقوا به مقدار توانائى، هيچ منافاتى با آيه ١٠٢ سوره «آل عمران» ندارد كه مى‌گويد: اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ: «آن گونه كه حق تقوا و پرهيزكارى است از خدا بپرهيزيد» بلكه، اين دو مكمّل يكديگرند؛ چرا كه در يكجا مى‌گويد: «تا آنجا كه در توان داريد تقوا پيشه كنيد» و در جاى ديگر مى‌گويد: «حق تقوا را اداء كنيد» مسلّم است: ادا كردن حق تقوا به مقدار