شأن نزول آن علماى اهل كتاب است، ولى با توجه به اين كه «ذكر» معنى وسيعى دارد كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله را نيز شامل مى‌شود، اين يكى از مصداق‌هاى آن محسوب مى‌شود. «١»
به هر حال، هدف نهائى از ارسال اين رسول و انزال اين كتاب آسمانى، اين است كه با تلاوت آيات الهى آنها را از ظلمت‌هاى كفر، جهل، گناه و فساد اخلاق بيرون آورده، به سوى نور ايمان، توحيد، و تقوا، رهنمون گردد، و در حقيقت، تمام اهداف بعثت پيغمبر صلى الله عليه و آله و نزول قرآن در همين يك جمله خلاصه شده، «خارج كردن از ظلمت‌ها به نور»، و قابل توجه اين كه «ظُلُمْات» به صيغه جمع و «نُور» به صيغه مفرد ذكر شده، زيرا شرك و كفر و فساد، عامل پراكندگى و چندگانگى است، در حالى كه ايمان و توحيد و تقوا، عامل وحدت و يگانگى مى‌باشد.
و در پايان آيه، به اجر و پاداش كسانى كه ايمان و عمل صالح دارند اشاره كرده، مى‌افزايد: «كسى كه به خدا ايمان آورد، و عمل صالح انجام دهد، و اين راه را تداوم بخشد، خداوند او را در باغ‌هائى از بهشت داخل مى‌كند كه از زير درختانش نهرها جارى است، جاودانه و براى هميشه در آن خواهد ماند، و خداوند روزى نيكوئى براى او قرار داده است» «وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ وَ يَعْمَلْ صالِحاً يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْا نْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً قَدْ أَحْسَنَ اللَّهُ لَهُ رِزْقاً».
تعبير به «يُؤْمِن» و «يَعْمَل» به صورت فعل مضارع، اشاره به اين است كه