مى‌ترسم آسيبى به آنها برسانند، خواستم از اين طريق، آنها را حفظ كنم.
مى‌فرمايد: «هرگز بستگان و اولاد شما سودى به حالتان نخواهند داشت» «لَنْ تَنْفَعَكُمْ أَرْحامُكُمْ وَ لا أَوْلادُكُمْ».
چرا كه اگر اولاد و بستگان، بى‌ايمان باشند، نه آبرو و سرمايه‌اى براى اين دنيا خواهند بود، و نه وسيله نجاتى در آخرت، پس چرا افراد مؤمن به خاطر آنها، كارى كنند كه موجب خشم خدا و بريدن از اولياء او گردد؟!
سپس مى‌افزايد: «خداوند روز قيامت ميان شما و آنها جدائى مى‌افكند» «يَوْمَ الْقِيامَةِ يَفْصِلُ بَيْنَكُمْ». «١»
اهل ايمان به سوى بهشت مى‌روند، و اهل كفر به سوى دوزخ، و اين در حقيقت، دليلى است براى آنچه قبلًا گفته شد، يعنى: آنجا كه از يكديگر جدا مى‌شويد و پيوندها به كلى بريده مى‌شود، آنها چه سودى براى شما خواهند داشت؟!
اين آيه، در حقيقت شبيه مطلبى است كه در آيات ٣٤ تا ٣٦ سوره «عبس» آمده است كه، مى‌فرمايد: يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ* وَ أُمِّهِ وَ أَبِيهِ* وَ صاحِبَتِهِ وَ بَنِيهِ: «روزى كه انسان از برادر* مادر و پدر* همسر و فرزندانش فرار مى‌كند»!
و در پايان آيه، بار ديگر به همگان هشدار مى‌دهد: «خداوند به آنچه انجام مى‌دهيد بينا است» «وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ».
هم، از نيّات شما آگاه است، و هم، از اعمالى كه به طور سرّى انجام