تفسير:
چارپائى بر او كتابى چند!
در بعضى از روايات آمده است: يهود مى‌گفتند: اگر محمّد به رسالت مبعوث شده، رسالتش شامل حال ما نيست، لذا نخستين آيه مورد بحث به آنها گوشزد مى‌كند: اگر كتاب آسمانى خود را دقيقاً خوانده و عمل مى‌كرديد، اين سخن را نمى‌گفتيد؛ چرا كه بشارت ظهور پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله در آن آمده است.
مى‌فرمايد: «كسانى كه تورات بر آنها نازل شد، مكلف به آن گشتند ولى حق آن را اداء ننمودند و به آياتش عمل نكردند، همانند درازگوشى هستند كه كتاب‌هائى بر پشت خود حمل مى‌كند» «مَثَلُ الَّذِينَ حُمِّلُوا التَّوْراةَ ثُمَّ لَمْ يَحْمِلُوها كَمَثَلِ الْحِمارِ يَحْمِلُ أَسْفاراً».
او از كتاب، چيزى جز سنگينى احساس نمى‌كند، و برايش تفاوت ندارد كه سنگ و چوب بر پشت دارد، يا كتاب‌هائى كه دقيق‌ترين اسرار آفرينش و مفيدترين برنامه‌هاى زندگى در آن است.
اين قوم از خود راضى، كه تنها به نام «تورات» يا تلاوت آن قناعت كردند، بى‌آنكه انديشه در محتواى آن داشته باشند و عمل كنند، همانند همين حيوانى هستند كه در حماقت، نادانى ضرب المثل و مشهور خاص و عام است.
اين، گوياترين مثالى است كه، براى عالِم بى‌عمل مى‌توان بيان كرد كه، سنگينى مسئوليت علم را بر دوش دارد، بى‌آن كه از بركات آن بهره گيرد، افرادى كه با الفاظ قرآن سر و كار دارند، ولى از محتوا و برنامه عملى آن بى‌خبرند (و چه بسيارند اين افراد در بين صفوف مسلمين) مشمول همين آيه‌اند.
اين احتمال نيز وجود دارد كه: يهود با شنيدن آيات نخستين اين سوره و مانند آن كه، از موهبت بعثت پيامبر صلى الله عليه و آله سخن مى‌گويد، گفته باشند: