تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦١
چه زمانى است»؟! «وَ يَقُولُونَ مَتى هذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ».
چرا دقيقاً تاريخ آن را تعيين نمىكنيد؟ چرا تكليف همه را از اين نظر روشن نمىسازيد؟.
در اين كه: منظور از «هذَا الْوَعْدُ» چيست! دو احتمال ذكر كردهاند:
نخست، وعده قيامت، ديگر، وعده مجازاتهاى گوناگون دنيا، مانند زلزلهها، صاعقهها و طوفانها، ولى با توجه به آيه گذشته معنى اول مناسبتر به نظر مىرسد، هر چند جمع ميان هر دو معنى نيز ممكن است.
***
در آيه بعد، به آنها چنين پاسخ مىگويد: «به آنها بگو علم و آگاهى اين موضوع، مخصوص خدا است، و من تنها انذار كننده آشكارى هستم» «قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ وَ إِنَّما أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ».
اين تعبير، درست شبيه چيزى است كه، در آيات متعدد قرآن، از جمله آيه ١٨٧ «اعراف» آمده است: قُلْ إِنَّما عِلْمُها عِنْدَ رَبِّى: «بگو علم به زمان وقوع رستاخيز فقط نزد پروردگار من است».
و بايد چنين باشد؛ چرا كه اگر تاريخ قيامت معلوم بود، هر گاه فاصله زيادى داشت، مردم در غفلت فرو مىرفتند، و اگر فاصله كم بود، حالتى شبيه به اضطرار پيدا مىكردند، و در هر حال، هدفهاى تربيتى ناتمام مىماند.
***
در آخرين آيه مورد بحث، مىافزايد: «هنگامى كه آن وعده الهى و عذاب را از نزديك مشاهده كنند، صورت كافران زشت و سياه مىشود، به گونهاى كه آثار غم و اندوه از آن مىبارد» «فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً سِيئَتْ وُجُوهُ الَّذِينَ كَفَرُوا».
«و به آنها گفته مىشود: اين همان چيزى است كه تقاضاى آن را داشتيد»! «وَ