است كه، از كفر جدا مى‌شوند و به ايمان مى‌پيوندند.
در نخستين آيه، از زنان مهاجر، سخن مى‌گويد، و جمعاً هفت دستور در اين آيه وارد شده كه، عمدتاً درباره زنان مهاجر، و قسمتى نيز درباره زنان كافر است.
١- نخستين دستور، درباره آزمايش «زنان مهاجر» است، روى سخن را به مؤمنان كرده، مى‌فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! هنگامى كه زنان با ايمان به عنوان هجرت نزد شما آيند، آنها را از خود نرانيد، بلكه آزمايش كنيد» «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا جاءَكُمُ الْمُؤْمِناتُ مُهاجِراتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ».
دستور به امتحان، با اين كه آنها را مؤمنات ناميده به خاطر آن است كه، آنها ظاهراً شهادتين را بر زبان، جارى مى‌كردند و در سلك اهل ايمان بودند، اما امتحان براى اين بود كه، اطمينان حاصل شود اين ظاهر با باطن هماهنگ است.
نحوه اين امتحان، چنان كه گفتيم، به اين ترتيب بود كه: آنها را به خدا سوگند مى‌دادند كه مهاجرتشان جز براى قبول اسلام نبوده، و آنها بايد سوگند ياد كنند كه به خاطر دشمنى با همسر و يا علاقه به مرد ديگرى، يا علاقه به سرزمين «مدينه» و مانند آن هجرت ننموده‌اند.
اين احتمال، نيز وجود دارد كه، آيه دوازدهم همين سوره، تفسيرى باشد بر كيفيت امتحان زنان مهاجر، كه (طبق آن بايد) با پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله بيعت كنند كه راه شرك نپويند، و گرد سرقت، اعمال منافى عفت، و كشتن فرزندان، و مانند آن نگردند، و سر تا پا تسليم فرمان رسول خدا صلى الله عليه و آله باشند.
البته، ممكن است كسانى در آن سوگند و اين بيعت نيز خلاف بگويند، اما مقيد بودن بسيارى از مردم حتى مشركان در آن زمان به مسأله بيعت و سوگند به خدا سبب مى‌شد كه افراد كمتر دروغ بگويند، و به اين ترتيب امتحان مزبور، گر