كه گفته‌اند: جمعى از فقراء مسلمين بودند كه، اخبار مسلمانان را براى «يهود» مى‌بردند، و در مقابل، آنها از ميوه‌هاى درختان خود به آنان هديه مى‌كردند، آيه فوق نازل شد و آنها را نهى كرد. «١»
ولى، با اين همه تعبيرات، آيه مفهوم وسيع و گسترده‌اى دارد كه، همه كفار و مشركين را شامل مى‌شود، و تعبير به «غضب» در قرآن مجيد، منحصر به «يهود» نيست، بلكه در مورد «منافقان» نيز آمده است «٢» و شأن نزول نيز مفهوم آيه را محدود نمى‌كند.
بنابراين، آنچه در آيه آمده، هماهنگ با مطلب گسترده‌اى است كه در نخستين آيه سوره، تحت عنوان دوستى با دشمنان خدا آمده است.
سپس، به ذكر مطلبى مى‌پردازد كه، در حكم دليل بر اين نهى است، مى‌فرمايد: «آنها به كلى از نجات در آخرت مأيوس‌اند همان گونه كه كافران مدفون در قبرها مأيوس مى‌باشند» «قَدْ يَئِسُوا مِنَ الْا خِرَةِ كَما يَئِسَ الْكُفَّارُ مِنْ أَصْحابِ الْقُبُورِ». «٣»
زيرا مردگان كفار در جهان برزخ، نتائج كار خود را مى‌بينند و راه بازگشت براى جبران ندارند، لذا به كلى مأيوس‌اند، اين گروه از زندگان نيز، به قدرى آلوده گناهند كه، هرگز اميدى به نجات خويش ندارند، درست همانند مردگان از كفار.
چنين افرادى، مسلماً افرادى خطرناك و غير قابل اعتمادند، نه به قول آنها اعتمادى است، و نه براى صداقت و صميميتشان اعتبارى، آنها مأيوس از رحمت حق‌اند و به همين دليل، دست به هر جنايتى مى‌زنند، با اين حال، چگونه