رمضان يك بار يا دو بار ختم مى‌كنند و معروف اين است كه در ميان شيعه حافظ قرآن مطلقاً يافت نمى‌شود! و اين به خاطر شك در صحت و اصالت قرآن كريم است! و من خودم اين مطلب را در سفرم به ايران در سال ١٩٧٣ (١٣٩٣ هجرى قمرى) يافتم، و لذا در كتابخانه‌هاى شيعه اثنى‌ عشرى آثار زيادى براى خدمت قرآن و موضوعات مربوط به آن ديده نمى‌شود ... در حالى كه كتابخانه‌هاى مناطق اسلامى ديگر مملوّ از تأليفات مربوط به قرآن مجيد است».
اين اتهامات عجيب و غريب را ملاحظه كرديد اكنون، به توضيحات زير توجه فرمائيد:
در اينجا چند نكته بسيار قابل توجه است:
١- همين نويسنده (آرى همين نويسنده) در كتاب ديگرى كه به نام: اسمعى يا ايران: «اى ايران بشنو!» بعد از مسافرتى كه با هيئتى در چهارده سال قبل، به كشور ما كرده و نتيجه آن را در آن كتاب منتشر ساخته، فصل قابل ملاحظه‌اى درباره احترام و اهميت مسلمانان ايران نسبت به قرآن و آنچه مربوط به قرآن مجيد است بيان كرده كه ترجمه قسمتى از آن را ذيلًا مى‌خوانيد:
«برادران ايرانى ما بدون شك، قرآن را دوست مى‌دارند، و به آن احترام مى‌گذارند، و توجه زيادى به آن دارند كه اثرش در نوشتن قرآن‌ها به بهترين خط و نقش از قديم‌ترين ايام نمايان است!
آنها اين قرآن‌هاى نفيس و زيبا را در «كتابخانه‌ها» و «موزه‌ها» ى خود نگهدارى مى‌كنند، و به آن افتخار و مباهات دارند.
مخصوصاً قرآن كريم چاپ دقيق و زيبائى در ايران شده كه به هيچ وجه كمتر از كشورهاى ديگر نيست. بسيارى از علماى گذشته ايران و محدثان، به تفسير قرآن پرداخته‌اند، و كتاب‌هاى مهمى از آنها به يادگار مانده كه تعدادى از