لذا «عاقَبْتُمْ» در آيه فوق، به معنى پيروز شدن مسلمانان بر كفار و كيفر و مجازات آنها و ضمناً گرفتن غنائم تفسير شده است و هم به معنى «تناوب»؛ چرا كه يك روز نوبت كفار است و روز ديگرى نوبت به مسلمانان مى‌رسد و بر آنها غالب مى‌شوند.
اين احتمال نيز داده شده كه، منظور از اين جمله، رسيدن به عاقبت و پايان كار است، و منظور از پايان كار در اينجا، گرفتن غنائم جنگى است.
هر كدام از اين معانى كه باشد، نتيجه يكى است، فقط راه‌هاى وصول به اين نتيجه متفاوت ذكر شده است (دقت كنيد).
و در پايان آيه، همه مسلمانان را به تقوا دعوت كرده، مى‌فرمايد: «از خدائى كه همه به او ايمان آورده‌ايد بپرهيزيد و راه مخالفت او را نپوئيد» «وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ».
دستور به تقوا در اينجا ممكن است به خاطر اين باشد كه، معمولًا در تشخيص مقدار مهريه، به گفته همسران اعتماد مى‌شود، چون راهى براى اثبات آن جز گفته خود آنها وجود ندارد، و امكان دارد وسوسه‌هاى شيطانى سبب شود كه بيش از مقدار واقعى ادعا كنند، لذا آنها را توصيه به تقوا مى‌نمايد.
در تواريخ و روايات آمده است كه، اين حكم اسلامى تنها شامل شش زن شد كه از همسران مسلمان خود بريدند و به كفار پيوستند و پيامبر صلى الله عليه و آله مهر همه آنها را از غنائم جنگى به شوهرانشان بازگرداند.
***
نكته:
عدالت حتى درباره دشمنان
دقت در آيات فوق و لطافت و ظرافت و نكته سخن خاصى كه در احكام