تَنْكِحُوهُنَّ إِذا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ».
مبادا تصور كنيد چون قبلًا مهرى از شوهر سابق گرفته‌اند، و معادل آن از بيت المال به شوهرشان پرداخته شده، اكنون كه با آنها ازدواج مى‌كنيد ديگر مهرى در كار نيست و براى شما مجانى تمام مى‌شود! نه، حرمت زن ايجاب مى‌كند در ازدواج جديد نيز مهر مناسبى براى او در نظر گرفته شود.
بايد توجه داشت در اينجا زن بدون طلاق از شوهر كافر جدا مى‌شود، ولى بايد عده نگه دارد.
فقيه معروف «صاحب جواهر» در شرح كلام «محقق» در «شرايع» كه گفته است: «در غير زن و مردى كه اهل كتاب هستند، هر گاه يكى از دو همسر اسلام را پذيرا شود، اگر قبل از دخول باشد، عقد بلافاصله فسخ مى‌شود و اگر بعد از دخول باشد، منوط به گذشتن عده است» مى‌فرمايد:
«هيچ گونه اختلافى در اين احكام نيست و روايات و فتاواى فقها در اين باره هماهنگ است». «١»
٦- اما هر گاه قضيه بر عكس باشد، يعنى شوهر اسلام را بپذيرد و زن بر كفر باقى بماند، در اينجا نيز رابطه زوجيت به هم مى‌خورد و نكاح فسخ مى‌شود، چنان كه در ادامه همين آيه مى‌فرمايد: «همسران كافره را در همسرى خود نگه نداريد» «وَ لا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوافِرِ».
«عِصَم» جمع «عصمت» در اصل به معنى «منع» و در اينجا- چنان كه گفته‌اند و قرائن گواهى مى‌دهد- به معنى نكاح و زوجيت است (البته بعضى تصريح كرده‌اند: منظور نكاح دائم است، و تعبير به عصمت، نيز مناسب همين معنى است؛ چرا كه زن را از ازدواج با هر شخص ديگرى براى هميشه منع