و «قدرت»، بنابراين، حاملان عرش الهى، حاملان علم اويند، و هر قدر انسان يا فرشتگان، علم بيشترى داشته باشند، سهم بيشترى در حمل اين عرش عظيم دارند!.
و به اين ترتيب، اين حقيقت روشن‌تر مى‌شود كه: «عرش»، به معنى يك تخت جسمانى شبيه تخت‌هاى سلطنتى نيست، بلكه، هر گاه در مورد خداوند به كار مى‌رود، معانى كنائى مختلفى دارد.
***
٢- مقام «على» عليه السلام و شيعيان او
در روايات متعددى آمده: آيه «فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ ...» درباره على عليه السلام است يا درباره على عليه السلام و شيعيان او. «١»
اين، در واقع از قبيل ذكر مصاديق روشن است، بى‌آن كه مفهوم آيه را محدود كند.
***
٣- پاسخ به يك سؤال
در اينجا ممكن است سؤالى مطرح شود و آن اين كه: آيا مؤمنانى كه طبق آيات فوق، صدا مى‌زنند: «اى اهل محشر! بياييد و نامه اعمال ما را بخوانيد»، گناهى در تمام نامه اعمالشان نيست؟
پاسخ اين سؤال را مى‌توان از بعضى از احاديث استفاده كرد، از جمله در حديثى، از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: «خداوند در قيامت، نخست از بندگان خود اقرار بر گناهانشان مى‌گيرد، آنگاه، مى‌فرمايد: من اين گناهان را در دنيا براى شما مستور ساختم، و امروز هم آن را مى‌بخشم، سپس (فقط) نامه