١٣ فَإِذا نُفِخَ فِي الصُّورِ نَفْخَةٌ واحِدَةٌ
١٤ وَ حُمِلَتِ الْا رْضُ وَ الْجِبالُ فَدُكَّتا دَكَّةً واحِدَةً
١٥ فَيَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ الْواقِعَةُ
١٦ وَ انْشَقَّتِ السَّماءُ فَهِيَ يَوْمَئِذٍ واهِيَةٌ
١٧ وَ الْمَلَكُ عَلى‌ أَرْجائِها وَ يَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمانِيَةٌ
ترجمه:
١٣- به محض اين كه يك بار در «صور «دميده شود،
١٤- و زمين و كوه‌ها از جا برداشته شوند و يك باره درهم كوبيده و متلاشى گردند،
١٥- در آن روز «واقعه عظيم» روى مى‌دهد،
١٦- و آسمان از هم مى‌شكافد و سست مى‌گردد و فرو مى‌ريزد!
١٧- فرشتگان در اطراف آسمان قرار مى‌گيرند و آن روز عرش پروردگارت را هشت فرشته بر فراز همه آنها حمل مى‌كنند!
تفسير:
روزى كه آن واقعه بزرگ رخ مى‌دهد
در ادامه آيات آغاز اين سوره، كه ناظر به مسأله رستاخيز و قيامت بود، آيات بالا، بحث‌هائى از حوادث اين رستاخيز عظيم را مطرح مى‌كند، با تعبيراتى تكان دهنده و بيدارگر، كه انسان را به عظمت وقايعى كه در پيش دارد آشنا مى‌سازد.
نخست، مى‌فرمايد: «هنگامى كه يك بار در صور دميده شد ...» «فَإِذا نُفِخَ فِي