همه مشروح‌تر در آيات ١٠ تا ٦٨ سوره «شعراء» مى‌باشد. «١»
و سرانجام، اشاره كوتاهى به سرنوشت قوم نوح و مجازات دردناك آنها كرده، مى‌گويد: «ما هنگامى كه آب طغيان كرد شما را در كشتى سوار كرديم» «إِنَّا لَمَّا طَغَى الْماءُ حَمَلْناكُمْ فِي الْجارِيَةِ».
طغيان آب چنين بود كه، ابرهاى تيره و تار، آسمان را پوشانيد، و چنان بارانى نازل شد كه، گوئى سيلاب از آسمان فرو مى‌ريزد، چشمه‌ها نيز از زمين جوشيدن گرفت، و اين هر دو آب دست به هم دادند، و همه چيز زير آب فرو رفت،: باغ‌ها، مزارع، قصرها و خانه‌هاى قوم طغيانگر، تنها گروهى كه نجات يافتند، مؤمنانى بودند كه همراه نوح عليه السلام سوار بر كشتى شدند.
تعبير به: حَمَلْناكُمْ: «شما را حمل كرديم» كنايه از اسلاف و نياكان ما است، چرا كه اگر آنها نجات نيافته بودند، ما نيز امروز وجود نداشتيم. «٢»
***
بعد از آن، به هدف اصلى اين مجازات‌ها اشاره كرده، مى‌افزايد: «منظور اين بود كه آن را وسيله‌اى براى يادآورى شما قرار دهيم» «لِنَجْعَلَها لَكُمْ تَذْكِرَةً».
«و گوش‌هاى شنوا آن را در خود نگهدارى كند» «وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ».