تفسير:
محبت به كفارى كه سر جنگ ندارند
در اين آيات، بحث‌هائى كه در آيات گذشته پيرامون «حبّ فى اللّه و بغض فى اللّه» و قطع رابطه با مشركان آمده، ادامه مى‌يابد، و از آنجا كه اين قطع رابطه، يك نوع خلأ عاطفى براى جمعى از مسلمانان ايجاد مى‌كرد، و با اين حال، مؤمنان راستين و ياران رسول خدا صلى الله عليه و آله در اين مسير، ثبات قدم نشان دادند، خداوند براى پاداش آنها و رفع اين كمبود، به آنها بشارت مى‌دهد: غم مخوريد وضع چنين نخواهد ماند، مى‌فرمايد:
«اميد است خدا ميان شما و دشمنانتان پيوند محبت و دوستى (از طريق پذيرش اسلام) برقرار سازد» «عَسَى اللَّهُ أَنْ يَجْعَلَ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَ الَّذِينَ عادَيْتُمْ مِنْهُمْ مَوَدَّةً».
و اين امر، سرانجام تحقق يافت، سال هشتم هجرى فرا رسيد، «مكّه» فتح شد و اهل «مكّه» به مصداق: يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْواجاً: «گروه گروه مسلمان شدند»، «١» ابرهاى تيره و تار دشمنى و عناد از آسمان زندگى آنها كنار رفت، و آفتاب ايمان با گرمى محبت و دوستى تابيدن گرفت.
بعضى از مفسران، اين جمله را اشاره به ازدواج پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله با «ام حبيبه» دختر «ابوسفيان» مى‌دانند كه، اسلام اختيار كرده بود، و همراه شوهرش «عبيد اللّه بن جحش» «٢»
به اتفاق مهاجران «حبشه»، به «حبشه» رفته بود، همسرش در آنجا از دنيا رفت، پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله كسى را نزد «نجاشى» فرستاد و او را به