تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٩

١٧ إِنَّا بَلَوْناهُمْ كَما بَلَوْنا أَصْحابَ الْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا لَيَصْرِمُنَّها مُصْبِحِينَ
١٨ وَ لايَسْتَثْنُونَ
١٩ فَطافَ عَلَيْها طائِفٌ مِنْ رَبِّكَ وَ هُمْ نائِمُونَ
٢٠ فَأَصْبَحَتْ كَالصَّرِيمِ
٢١ فَتَنادَوْا مُصْبِحِينَ
٢٢ أَنِ اغْدُوا عَلى‌ حَرْثِكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صارِمِينَ
٢٣ فَانْطَلَقُوا وَ هُمْ يَتَخافَتُونَ
٢٤ أَنْ لايَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِسْكِينٌ
٢٥ وَ غَدَوْا عَلى‌ حَرْدٍ قادِرِينَ
ترجمه:
١٧- ما آنها را آزموديم، همان گونه كه «صاحبان باغ» را آزمايش كرديم، هنگامى كه سوگند خوردند كه ميوه‌ها را صبحگاه بچينند.
١٨- و هيچ از آن استثناء نكنند.
١٩- اما عذابى فراگير بر باغ آنها فرود آمد در حالى كه همه در خواب بودند.
٢٠- و آن باغ سرسبز همچون شب سياه و ظلمانى شد!
٢١- صبحگاهان يكديگر را صدا زدند.
٢٢- كه به سوى كشتزار و باغ خود حركت كنيد اگر قصد چيدن ميوه‌ها را داريد!