تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٢
قِيلَ هذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ».
«تَدَّعُونَ» از ماده «دعاء» است، يعنى، پيوسته درخواست و تقاضا مىكرديد قيامت واقع شود، اكنون واقع شده است، و راه فرارى از آن نيست. «١»
اين مضمون، در حقيقت، شبيه همان است كه، در آيه ١٤ «ذاريات» خطاب به كفار آمده است كه، روز قيامت به آنها گفته مىشود: هذَا الَّذِى كُنْتُمْ بِهِ تسْتَعْجِلُونَ: «اين همان چيزى است كه براى آن عجله داشتيد» و ناظر به عذاب قيامت است، همان گونه كه اكثر مفسران گفتهاند، و دليلى مىشود بر اين كه:
جمله «مَتى هذَا الْوَعْدُ» نيز، اشاره به وعده قيامت است.
«حاكم ابوالقاسم حسكانى» مىگويد: هنگامى كه كافران، مقامات على عليه السلام را نزد خداوند مشاهده كردند، صورتهاى آنها (از شدت خشم و غضب) سياه شد. «٢»
در حديثى از امام باقر عليه السلام نيز همين معنى نقل شده كه: اين آيه درباره امير مؤمنان على عليه السلام و يارانش نازل گرديده است. «٣»
البته، اين تفسير كه از طرق شيعه و اهل سنت نقل شده، از قبيل نوعى تطبيق است، و گرنه مورد آيه، مربوط به رستاخيز و قيامت است، و اين قبيل تطبيقها، در لسان روايات كم نيست.
***